Dwie postacie poruszają się cicho pod ciężarem kolumn, przechodząc ze światła w cień. Arkada nie ogranicza ich, ale też nie uwalnia całkowicie. Nie jest to ani wnętrze, ani zewnętrzna przestrzeń, ani plac publiczny, ani prywatny pokój. Jest to przestrzeń przejściowa, schronienie bez ogrodzenia, próg bez bariery. Ruch jest prosty, nieoczekiwany, niemal przypadkowy.Nie ma tłumu, nie ma przedstawienia, nie ma dramatycznego oświetlenia. Kolory pozostają stonowane, rytm wyważony. Kobiety nie pozują jako symbole; zamieszkują przejście takim, jakim jest, zwyczajnym i ciągłym.

Fotografia nie skupia się na pomniku, ale na użytkowaniu. Architektura nie prezentuje wielkości; przyjmuje obecność. Historia trwa nie dzięki proklamacjom, ale dzięki powtarzającym się krokom, dzięki ludziom przemierzającym odziedziczoną przestrzeń. Monumentalność staje się żywa poprzez samo przejście. Tytuł wskazuje na to, co rzadko jest dostrzegane. Znaczna część znaczenia miasta tkwi w tym, co pozostaje niewidoczne: ciche negocjacje między światłem a cieniem, niezauważalne przerwy, w których jeden stan przechodzi w drugi, subtelne sposoby, w jakie struktura absorbuje ludzką obecność. W tym sensie najważniejsze elementy nie są deklarowane, ale sugerowane.