Kanał jest pusty. Nad wodą nie słychać żadnych głosów, żadne wiosło nie burzy jej powierzchni. Gondola spoczywa przy ścianie, zacumowana i pozostawiona bez opieki a mimo to w cichej gotowości. Miasto oddycha, pozostając niewidocznym. Tematem staje się brak postaci. Obecność ludzi jest raczej sugerowana niż wyraźna. Kwiaty pochylają się nad żelaznymi balkonami, pielęgnowane i rozmieszczone z troską. Architektura nosi ślady napraw i upływającego czasu. Wszystko sugeruje życie, ale nikt nie zajmuje kadru.

Gondola ma szczególne znaczenie. Uosabia ona dziedzictwo rzemiosła udoskonalanego przez pokolenia. Należy do wspólnej tradycji podtrzymywanej zbiorowo, a nie indywidualnie. Jest to dziedzictwo skondensowane w formie. . Obraz ten można odczytać jako refleksję na temat ochrony dziedzictwa. Co wybieramy, aby przekazać dalej i dlaczego? W jaki sposób społeczność podtrzymuje tradycję, nie zastygając w czasie? Obraz ten proponuje wyważone rozumienie dziedzictwa. Poszanowanie tego, co zostało ukształtowane i przekazane. Uznanie inteligencji zawartej w formie. Ale pozostawienie miejsca na pauzę. Dziedzictwo musi służyć życiu, a nie wymagać od niego poświęcenia. Tradycja podtrzymywana wspólnie może również wspólnie odpoczywać.