Postać stoi w równowadze na rufie, delikatnie przenosząc ciężar ciała, z ramieniem wyciągniętym w ruchu, który wydaje się łatwy, ale precyzyjny. Nie jest to zwykłe przemieszczanie się po wodzie, lecz wyćwiczona sztuka. Gondola reaguje na najmniejsze zmiany, a ciało reaguje na nią. To, co się dzieje, to gest udoskonalony poprzez powtarzanie. Pionowe czerwone słupy podkreślają kanał niczym wyważone akcenty. Ich rytm tworzy wizualną kadencję, na tle której postawa gondoliera staje się czytelna.

Sam gest niesie ze sobą wiedzę. Nie jest teatralny, choć może wydawać się ikoniczny. Lekkie pochylenie, wyważony nacisk wiosła to wszystko to należy do słownictwa ukształtowanego przez wieki żeglowania po wąskich kanałach. Wiedza ta jest raczej ucieleśniona niż deklarowana. Istnieje w pamięci mięśniowej, w wyczuciu czasu, w subtelnej równowadze między oporem a płynnością. Wenecja to nie tylko zbiór pałaców i odbicia, ale także choreografia wykonywana codziennie na jej wodach. Czynność ta może wydawać się zwyczajna, ale niesie ze sobą tradycję bez spektakularności. To, czego jesteśmy świadkami, nie jest przedstawieniem, ale sposobem poruszania się po wodzie, zdyscyplinowaną swobodą, która sprawia, że kanał jest łatwy do pokonania.