Nazwa pojawia się dwukrotnie, pogrubiona i deklaratywna, na tle żółtego pola, które symbolizuje ruch i kierunek. Jednak w ramach tego zdecydowanego oznakowania pojawia się inny obraz. Przez prostokątny otwór w konstrukcji widać fragment fasady, terakotowe ściany, zielone okiennice, kamienny balkon skąpany w słońcu. Miasto jest otoczone ramą, zamknięte, niemal wyselekcjonowane przez element, który je nazywa. Powtórzenie słowa sugeruje pewność. Znak zapytania ją podważa.

Czy to Rialto jako miejsce, czy Rialto jako wskazówka? Historyczna dzielnica, wielowiekowy targ, most znany poza granicami geografii, czy tylko przystanek na trasie? Fotografia łączy te możliwości w jedną całość. Handel, tranzyt, architektura i pamięć nakładają się na siebie, nie tworząc jednego znaczenia.W kompozycji tkwi cicha ironia. Znak nalega na identyfikację, podczas gdy fotografia ją komplikuje. Miasto wydaje się być pośrednie, oznaczone, załamane przez typografię i kadrowanie. Nie spotykamy Rialto bezpośrednio; spotykamy jego wersję, przyciętą i umieszczoną w innej strukturze. W tej warstwie powierzchni i odniesień obraz odzwierciedla sposób, w jaki poznajemy miejsca. Powtarzana nazwa nie gwarantuje rozpoznania. Zamiast tego może zwrócić uwagę na dystans między oznaczeniem a doświadczeniem.