Wenecja pojawia się tutaj nie jako otwarta panorama, ale jako scena zawarta w strukturze spojrzenia. Kanał rozciąga się za szybą, ale jest ograniczony, otoczony i wymierzony geometrią okna. Architektura stanowi ramę dla architektury; miasto staje się metaobrazem, obrazem w obrazie, ruchomą powierzchnią otoczoną nieruchomymi krawędziami.

Szyba nie tylko oddziela wnętrze od zewnątrz. Pełni rolę pośrednika. Wprowadza odbicie, lekkie zaciemnienie, subtelne przypomnienie, że każdy widok jest uwarunkowany. Kanał staje się rzutowanym pasem ruchu, miejskim nurtem, który można obserwować, ale nigdy w pełni nie opanować. Czerwona lampka sygnalizacyjna w górnym rogu, metalowa balustrada na pierwszym planie, zakotwiczają widza w przestrzeni tranzytu. Nie jesteśmy całkowicie w mieście, ani całkowicie od niego oddaleni. Odległość i zanurzenie współistnieją. Oko podróżuje na zewnątrz wzdłuż wody, podążając za linią łodzi w kierunku punktu zbiegu, ale pozostaje świadome progu, przez który patrzy. Rezultatem jest nie tylko widok kanału, ale medytacja nad samym postrzeganiem.