In Luminis Limine – „Na progu światła” lub „Na granicy światła”.

To, co wyłania się z cienia, wydaje się zamierzone, niemal przywołane, podczas gdy rzeźbiona architektura znika w mroku. Scena istnieje dokładnie na granicy, gdzie zaczyna się widoczność. Poniżej wielkie drzwi rozpływają się w ciemności. Kontrast nie jest gwałtowny, ale wyważony, jakby sam kamień negocjował, ile może ujawnić. Powyżej emblemat i świadek są otoczeni blaskiem. Poniżej wejście strzeżone jest przez głębię.

Obraz staje się medytacją nad ujawnieniem i umiarem. Na granicy oświetlenia forma nabiera znaczenia i wagi. Próg nie zostaje przekroczony, lecz kontemplowany. W tej zawieszonej chwili kamień wydaje się oddychać między światłem a cieniem, utrzymywany w precyzyjnej równowadze, gdzie zaczyna się widzenie, a tajemnica trwa. Każda warstwa oznacza przejście z jednego stanu do drugiego. Promień światła śledzi tę hierarchię, wyznaczając granice między tym, co jest widoczne, a tym, co pozostaje ukryte. Fotografia oddaje tę subtelną gradację, pozwalając oku przemieszczać się od jasności do ciemności i z powrotem.