Na pierwszy rzut oka scena wydaje się znajoma. Gondolier stoi na tle blednącego nieba, a kopuła i dzwonnica po drugiej stronie wody zawieszone są w wieczornym świetle. Jednak obraz nie pozwala się zanurzyć w nim całkowicie. Jest on bowiem kadrowany. Widok jest ograniczony, zawężając pole widzenia. W tym ograniczeniu tkwi głębszy sens dzieła. Na tej fotografii podtekst kryje się pod tym, co widoczne.

Pod elegancją kryje się ciężka praca. Postawa gondoliera jest opanowana i wyćwiczona. Wdzięk miasta zależy od takich gestów, powtarzanych codziennie, rzadko wysuwanych na pierwszy plan. Niski ton wysiłku nadaje kompozycji charakter. Pod zmierzchem kryje się resztki światła. Niebo nie poddało się jeszcze nocy. Zachowuje stonowane ciepło, delikatną poświatę, która nie dominuje, ale też nie znika. Oświetlenie zmieniło ton. To, co pozostaje, jest stonowane, wyważone. Scena działa w niższej tonacji. Fotografia skupia się na tym, co trwa, a nie na tym, co olśniewa. Miasta trwają dzięki konserwacji, powtarzalności i równowadze. Tradycje trwają dzięki wyćwiczonym ruchom, a nie samym występom. Znaczenie gromadzi się warstwami pod tym, co jest bezpośrednio widoczne.