To, co trwałe w rzeczywistości, staje się niestabilne w odbiciu. Architektura pojawia się i rozpada jednocześnie, utrzymywana przez ten sam element, który ją destabilizuje. Obraz ukazuje stan, w którym współistnieją tworzenie i rozpad. Woda podtrzymuje miasto. Decyduje o jego fundamentach, krążeniu, miejskiej wyobraźni. Bez laguny nie byłoby takiej formy miejskiej. Jednak ta sama siła eroduje powierzchnie i przyczynia się do stopniowego osiadania samego gruntu. Siła, która stanowi o tożsamości, uczestniczy również w jej niszczeniu.

Tytuł nawiązuje do koncepcji sformułowanej przez Jacques'a Derridę, który opisał paradoks występujący w systemach biologicznych, politycznych i kulturowych. Mechanizmy mające na celu ochronę życia jednocześnie narażają je na zagrożenia. Na przykład demokracja musi pozwalać na wolność wypowiedzi i otwartość, aby mogła istnieć, ale ta sama otwartość może umożliwić działanie sił zagrażających stabilności demokratycznej. Ochrona i samoniszczenie nie są przeciwieństwami; są one strukturalnie powiązane. Wenecja zawdzięcza swoją wyjątkowość wodzie, ale ta zależność zapewnia jej niestabilność. Laguna nie jest zewnętrznym zagrożeniem, ale wewnętrznym warunkiem. To, co gwarantuje przetrwanie, wprowadza również kruchość. Otwartość sprzyja erozji. Ciągłość zawiera entropię.