Światło nie pada po prostu na Wenecję; osiada, gromadzi się, wtapia w kamień i wodę, aż nabiera pewnego rodzaju grawitacji. Na tym zdjęciu opada wzdłuż krzywizny marmurowych schodów, śledząc ich zużyte krawędzie, wpadając do kanału, jakby sprawdzało swoje odbicie. Architektura nie opiera się oświetleniu; przyjmuje je, załamuje, pozwala mu gromadzić się w płytkich zagłębieniach i wzdłuż zanurzonych progów.

Światło nie pełni tu funkcji dekoracyjnej. Kształtuje postrzeganie, pogłębia zagłębienia, wyostrza kontury i sprawia, że granica między stałością a płynnością staje się niestabilna. Wenecja wyłania się dzięki tej ciągłej negocjacji. Fasady stają się instrumentami nastrojonymi przez słońce; schody przekształcają się w łagodne zejścia, gdzie blask gęstnieje, zanim się rozpuści. Miasto wydaje się wyrzeźbione nie tylko przez dłuta i pływy, ale także przez uporczywy nacisk samego blasku. W tej cichej wymianie ciężar nie należy wyłącznie do marmuru. Światło niesie ze sobą własną masę, wyginając przestrzeń poprzez kontrast, odciskując formę na powierzchni, sprawiając, że cień staje się elementem strukturalnym, a nie brakiem.