Samotna mewa stoi na wąskim pasie wodorostów, zawieszona między kamieniem a falą. Scena rozgrywa się w poziomych warstwach: jasne marmurowe stopnie wznoszące się w miarowym rytmie, ciemna półka złagodzona przez mech, a poniżej niespokojna zieleń kanału. Architektura zachowuje swoją linię, podczas gdy woda odmawia jej utrzymania. Pomiędzy nimi ptak staje się ulotną osią, ucieleśnionym łącznikiem w sentencji napisanej przez grawitację i czas.

Nie dzieje się nic dramatycznego, a jednak wszystko jest w cichym ruchu. Marmur nosi w sobie pamięć wieków w swoich stonowanych odcieniach; woda zmienia się wraz z każdym przepływającym prądem, załamując światło na fragmenty jadeitu i srebra. Cienki pas zieleni, żywy na tle mineralnego spokoju, wygląda jak żywa granica, przerwa, w której trwałość na chwilę ustępuje miejsca wzrostowi. Tutaj pauza nie jest bezruchem, ale napięciem, równowagą negocjowaną z chwili na chwilę.